کشـــون کشــون چرخ دستـــی خریدهـــام رو دارم روی زمین می کشـــم که پیرمـــردی از کنارم رد
میشـــه و زیر لب با غرض و طعـــنه میگـــه:اینقـــدر بکش تا جـــونت در بیاد!!!!:O :| تا اومــدم سرم
رو بالا بگیرم و قیافــه اش رو ببینم..پیرمـــرد دیگـــری سرفـــه کنان و سیگـــار به دست از کنـــارم رد
میشه...گویا پیرمرد دومـــی دوست همون پیرمرد اولـــی بوده و بی خیـــال نصیحت های او برای نکشیدن
سیگـــار!!!
سلام دوستای خوبم...این پست قبلا" اپ شده اما امروز برای کمک به قسمت دیالیز یکی از شهرستان های استان مازندران این پست گذاشته میشه...وضعیت خیلی بدی داره این بخش و کمک کردنتون به این بخش هم خیر دنیا رو بهتون میرسونه هم آخرت رو..اجرتون با خود خــــدا..منتظر کامنت ها و کمک های شما هستم...
دوستای خوبم...من و چند تا از دوستام یه گروه خیلی کوچیک تشکیل دادیم برای کمک به بیماران خاص و هزینه های گزاف درمانشون...دوست داریم حلقه ی گروهمون بزرگ و بزرگتر بشه..تو این راه دوست داریم که شما همراهای همیشگی ام هم همراهمون باشین و حلقه ی این گروه رو بزرگ و بزرگتر کنید...دوست دارید شما هم یه حلقه ی کوچیک از این زنجیر باشید؟!!!
************
عضویت تو گروه به این صورته که کمک ها باید به صورت ماهیانه باشه..نه مقطعی....مقدار مبلغ اصلا" مهم نیست..هر کس با توجه به وسع و توانایی مالی اش می تونه تو این راه کمک کننده باشه...افرادی که کمکشون می کنیم توسط سرگروهمون شناسایی میشن..می دونید که قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود...به کوچیکی کمکت فکر نکن..به بزرگی کاری فکر کن که دلی رو شاد می کنی و به لبخندی که روی لب میاری....
**************
طبق معمول همیشه اگه تمایل دارید که به گروهمون بپیوندید برام کامنت بذارید تا شرایط کمک کردن رو براتون بفرستم..شاد باشید دوستان من.
http://ashpazi.blogfa.com/post-226.aspx
فقط چند تا نکته رو بگم:من به جای آرد سفید از آرد سبوس دار استفاده کردم..هیچ مشکلی پیش نیومد..
به جای شکر هم از عسل استفاده کردم...فقط اون مقدار شکری که برای به عمل آوردن خمیر مایه لازم بود رو حذف نکردم:)
با تشکر از خواهرشوور کوچیکه تیلا جون!!:))
حالا میریم سراغ عکس های من(کلیک کنید تا عکس ها باز بشن):
یه نکته ی مهم تو عکاسی از غذاها اینه که با چیزای خوشگل و متناسب دیزاین بشن...مثلا" چون این نون به شکل حلزون پیچیده میشه من ترجیح دادم از این گوش ماهی ها که فرمشون مثل نون هام بودن استفاده کنم...یه سری هم رفتم تو حیاط و یه دسته گل وحشی چیدم تا عکس ها رنگ و لعاب خوبی به خودشون بگیرن...
http://pixholder.com/upload/1370858624.jpg
http://pixholder.com/upload/1370859138.jpg
http://pixholder.com/upload/1370859934.jpg
http://pixholder.com/upload/1370860092.jpg
این دفعه قصد دارم سوژه رو ببرم تو حیاط چون مطمئنم نتیجه ی بهتری خواهد داشت...چون این دفعه با اینکه عکس ها اوکی بودن اما نورش مورد داشت...
حالا که تا اینجا رو دیدید اجازه بدید چند تا از عکس های اخیرم رو هم بهتون نشون بدم!!!
گیلان...رستم آباد..توتکابن..سی دشت
http://pixholder.com/upload/1370860242.jpg
http://pixholder.com/upload/1370860703.jpg
http://pixholder.com/upload/1370861205.jpg
پ.ن:چه بنفش در بنفشی شد این پست!!!:))
برام...انگاری عقل از سرم می پره..اصلا" میشم یه آدم دیگه..احمقانه ترین کـارهای زندگیم رو هم تو همین
فصل انجام دادم مخصوصا" تو ماه اردی بهـــشت!!!:)))))
اینم چند تا عکس برای شما..امیدوارم لذت ببرید.
http://upload.tehran98.com/img1/56gnb2gn4lunu77v8o4l.jpg
http://upload.tehran98.com/img1/ysxkxn47ha0hw2ulasq.jpg
http://upload.tehran98.com/img1/wls4nou1lujkdcksbhgb.jpg
http://upload.tehran98.com/img1/qrt2bznz32ee9kp5uz.jpg
http://upload.tehran98.com/img1/iptv2fdingbp1bjm3k0k.jpg
http://upload.tehran98.com/img1/thassl9yo2swg74ulbr3.jpg
http://upload.tehran98.com/img1/fs8jm8s4zcy6uwvxvueb.jpg
http://upload.tehran98.com/img1/pafw81rf71stk28rtkr6.jpg
http://upload.tehran98.com/img1/vo96cewc9jwk9yb6v0er.jpg
بودم...شـــــایدم کوچیکــــتر....دیگــــه بعــــد از اون یــــادم نمیـــــاد این کــــار خنــــده دار و انجــــام داده باشـم!!!
امروز از خواهـــــرم شنیـــــدم که چنـــد وقـــت پیشــــا دوســــت خواهــــرم با جاری محتــــرم شون دعواشـــون
میشــــه و گیــــس و گیـــــس کشــــی می کنــن..حالا نـــــــزن کـــی بـــــــزن...یه عالمـــــــــه همدیگـــــه رو
زده بودن و موهـــــــای همدیگـــــه رو کشیـــــده بـــودن!!!!!خیلــــی جالـــــب تر اینـــه که خانـــــواده ی
محتــــرم شوهـــــرش وایســـــادن و فقـــــط نیگـــــا کردن این دو تا رو و قدمــــی جلو نیومــــدن اینــــا رو از
همدیگـــــه جـــــــــدا کنــــن!!!!OOOOOOOO
از تصـــــور دعــــوا و گیـــــس کشی شون کلـــــی خنـــدیـــدم چه برســــه اگــه به صــــورت زنده این صحنـه ها
رو می دیـــــدم!!!!
شمـــــا باورتون میشـــــه عصــــر تکنــــولــــوژی و گیـــس و گیــــس کشــــی؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!:))))))
خدا بیامرزدش..خیلــــــــی شبیه عکس بالاییه بود!!!:))
********
خدا جرات و جسارتی که به دزدان عزیز مرحمت می کنی اندکی از آن را به ما عنایت بفرما..نه برای کار های بد بد..نـــــــــــــــــــــــه!!!برای کار های عادی زندگیمون....یعنی من موندم دزد محترم در عرض 1 دقیقه با چه جسارت و جربزه ای اومده کتونی رو از ساکم برداشته و بعدش به راهش ادامه داده و عادی رفته پی کار خودش!!!!:))
قیمت رو گفتم فقــــــــــــــط برای اینکه عمق فاجــــــــــعه رو نشون بدم!!!:))
*************
این حرف ها بخشی از واقعیت زندگی منه...بخشی از اخلاق همسر من..اخلاق خوبی که من نصف اونم ندارمش...شوور به معنای واقعی مصداق این شعره:اگر در دیده ی مجنون نشینی به غیر از خوبی لیلی نبینی!!! یا این شعر:
گر هنری داری و هفتاد عیب..دوست نبیند مگر آن یک هنر!!!!
بارها شده از دیدن قیافه ی داغون..بهم ریخته و خسته ی خودم از تو آینه از خودم بدم اومده و به خودم گفتم:اه چقدر زشت شدی!!!:)) اما شوور همون لحظه با دیدن و شنیدن این صحنه با مهربونی تموم بهم گفته:به محبوبه ی من توهین نکن...خیلی هم خوشگلی!!!:))
اما من عمرا" اگه اینطوری باشم...شوور اگه اندکی بهم ریخته باشه کارش با کرام الکاتبینه!!!:)))))
همین تفاوت هاست که زندگی رو قشنگ می کنه خب:))
دست هاش رو آورد طرف دستام....دستهاش گرمه گرم بود...دست های سرد و یخ زده ام رو گرفت تو دست های گرمش...خیلی مهربون بهم گفت:چرا اینقدر دستهات سرده عزیزم؟!!!هوا بیرون خیلی سرده؟!!!تو دلم گفتم:آره مادر جون...بیرون خیلی سرده..خیلی سردتر از اونی که فکر می کنی..خانه ی سالمندان خیلی جای خوبی نیست اما سردی روابط و احساس بیرون از اینجا بین آدم ها غوغا می کنه...مثل همون چیزیکه دامن گیر بچه ها و اطرافیان شما شده و باعث شده حتی سال تا سال هم بهتون سر نزنن...اینقدر دستهام رو تو دستهاش گرفت که گرمه گرم شدن دستام...مثل گرمای وجود خوب و نازنینش... *******************
آخرین روز پاییز..یعنی روزی که شبش شب یلدا بود به اتفاق یکی از دوستای عکاسم رفتیم خانه ی سالمندان لاهیجان....من به طور اتفاقی دعوت شدم به خاطر همین دوربین همراهم نبود اما عکس های دوستم هم خالی از لطف نیست...(لینک ها رو یکی یکی کپی کنید و در صفحه های جداگانه پیست کنید!!!)
این خانم فوق العاده گیرایی داشت برامون...کلی مهربون و ناز بود...برای من شبیه مادربزرگ خدا بیامرزم بود..رفتم بهش گفتم:حاج خانم شما چقدر خوشگلی...با یه حالت مظلومی خجالت کشید و گفت:کجام خوشگله؟!!شبیه میمونم که!!!!!
http://8pic.ir/images/m77pfad10mwyjfis0f.jpg
http://8pic.ir/images/b3xjju0plt1fgz248rc.jpg
http://8pic.ir/images/y2a7rfxd0se1vf72w98z.jpg
http://8pic.ir/images/mt1ltxr5stxqwlxw7mi.jpg
جوانی و حالا....
http://8pic.ir/images/dq10e4wwl7lonhmomy5q.jpg
http://8pic.ir/images/w6g2p1zrco2n9coora6o.jpg
http://8pic.ir/images/xyavq9stxxlobpj9n3sc.jpg
http://8pic.ir/images/ner4bye12m14vfgwhzej.jpg
این خانم به محض اینکه رفتم پیشش با من دست داد و منو کشید طرف خودش و شروع کرد به بوسیدن من...مدام هم می گفت:قربونت برم خوش اومدی!!!
http://8pic.ir/images/heh2wy4ci5ptktme8yl.jpg
دوستان من...این آدم های مهربون و دوست داشتنی همیشه پیشمون نیستن..این صحنه ها مدام تکرار میشن...به خودمون بیایم...حتی با یه ملاقات کوچیک دلشون رو شاد کنیم!!!
چند لحظه این صحنه ها رو تو ذهنتون تصور کنید:
1.دختر نوجوونی که جلوی مدیر مدرسه اش مثل ابر بهار اشک می ریزه و دلیل چند روز غیبت مدرسه اش رو اینجوری میگه:خانم ما پول کرایه تاکسی نداشتیم بیایم مدرسه...پدر همین دختر که یه کارگر روزمزده پشت در دفتر مدرسه به خاطر خجالتش حتی روش نشده بیاد داخل و دلیل غیبت دخترش رو توضیح بده...چون چند روز بوده که کارگری نکرده و پولی نداشته به دخترش بده....
2.تو کارگاه خیاطی همه در حال بریدن الگو و پارچه هاشون هستن...معلم میرسه سر میز دانش آموزی که سرش رو پایین انداخته و هیچی جلوش نیست...ازش می پرسه چرا بیکاری؟!!پارچه ها و الگوهات کجاست؟!اونم با خجالت میگه:خانم پول نداشتیم پارچه بخریم...
و و و .....
اگه بخوایم یکی یکی اینا رو بگم میشه مثنوی صد من کاغذ و ...همه مون می دونیم که این چیزا تو شهرهامون داره اتفاق می افته و دور از واقعیت نیست...خیلی هامون از نزدیک شاهدش هستیم..خیلی ها هم از دور فقط اینا رو می شنویم..منم این دو تا مورد رو شنیدم اما قلبم به درد اومده...مگه نه اینکه این بچه ها مثل خواهر ها و برادرامون هستن؟!!مگه نه اینکه همه ی ما جزو یه خانواده ایم به اسم ایران؟!!!پس چرا باید شاهد اینا باشیم؟!!به جای غر زدن و شعار دادن بهتر نیست دستامون رو بهم بدیم و کمکشون کنیم؟!!!!!منم خواستم همین کار رو بکنم..بیام و با شما این موضوع رو مطرح کنم...هر کسی با توجه به وسعش کمک کنه..شاید مبلغ واریزی از نظر شما خیلی ناچیز باشه اما می تونه کرایه چند ماه رفت و آمد یا پول وسایل کارگاه این بچه ها رو تامین کنه...پس به این فکر نکنید که مبلغ کم باشه اصلا" به حساب نمیاد..اگه همین مبالغ کم جمع بشه خودش کلی میشه و چه بسا مشکل خیلی از این بچه ها رو حل کنه...هر کسی از دوستان دلش خواست که تو این کار خیر شرکت کنه برای من ایمیل یا ادرس وبلاگش رو تو کامنت بذاره تا من شماره حساب رو براش بفرستم...ممنونم از همراهی همیشگی تون...
فروشمون هم خیلی خوب بود...بازم خدا رو شکر....چهار نفر بودیم و هر کدوم چهار تا عکس داشتیم تو نمایشگاه...خیلی ها بهمون انتقاد کردن که چرا تعداد عکس هاتون کمه اما برای ما کیفیت خیلی بیشتر از کمیت ارزش داشت و اینکه بار اولمون بود و نمی خواستیم زیادی شلوغش کنیم و یه دلیل اینکه علاوه بر تابلوی عکس...سفال و کتاب هم برای فروش داشتیم..سفال برای هنرمندای شهرستان سیاهکل بود و کتاب ها هم برای یکی از انتشارات رشت بود...عکس های نمایشگاه رو هنوز ادیت نکردم..اینو قابل توجه دوستانی گفتم که دوست داشتن یه پست رو به نمایشگاهمون اختصاص بدم..ایشاا... تو اولین فرصت این کارو انجام میدم...اما یه چیز میذارم که از هیچی بهتره!!!!
http://www.up.vatandownload.com/images2/uynu0xlanuye1iem3ij.jpg
لینک بالا لیست عکس هامونه...اینوداشته باشید تا اینکه انشاا... اگه شد یه پست رو به عکس های نمایشگاه اختصاص بدم...
یکی از دوستان خیلی عزیز که از خوانندگان قدیمی وبلاگمه ازم خواسته بنده به هیچ وجه خصوصی ننویسم و دور ادامه مطلب یواشکی رو خط بکشم...بنده هم به نظر ایشون احترام میذارم و سعی می کنم تا اونجا که امکانش باشه دیگه خصوصی ننویسم و بنده های خدا رو به هول و ولا و چالش نندازم...
هفته ی پیش اینجا ما چند روز بارونی رو داشتیم..بنده هم زدم به دل حیاط و کلی عکس شکار کردم...اگه به آدرسم تو ف ی س ب و ک برید تو آلبوم های عکسم آلبومی به نام " باران" وجود داره که این عکس ها توش موجوده...من چند تایی اش رو اینجا براتون میذارم...
http://www.up.vatandownload.com/images2/6gb1l7idyleec3s9wfjm.jpg
http://www.up.vatandownload.com/images2/ubf818ghbvo7fxhv6y4.jpg
http://www.up.vatandownload.com/images2/iyfwliyvckgk18vpdbu.jpg
http://www.up.vatandownload.com/images2/vpo4yh8xmtyjwhnywut.jpg
http://www.up.vatandownload.com/images2/ysg37h0wtlo9os80xwfg.jpg
http://www.up.vatandownload.com/images2/5pzc0bb7blcm44vciw7.jpg
http://www.up.vatandownload.com/images2/4vhhasbs388336a47l38.jpg
http://www.up.vatandownload.com/images2/fsgj2gefwyw8aiu3jbe.jpg
امیدوارم لذت کافی رو برده باشید عزیزان من...
پ.ن:امروز صبح هم با صدای رعد و برق های وحشتناک و بارون های سیل آسا از خواب بلند شدیم!!
پ.ن:استواااا خاااااتون جونم کجاییی؟!!!من در به در دنبالت گشتم اما نبودی...
دلم برات تنگ شده....
کسی اگه از نامبرده خبر داره به منم بگه...خدا خیرتون بده...
پ.ن:خوشبختی تو زندگی یعنی از چیزای کوچولوی زندگی ات هم لذت ببری و باهاشون شاد باشی...مثل من که دوربینم رو برمیدارم و میرم تو حیاط...عکاسی می کنم...عناب می خورم..انجیر می کنم و عشق می کنم با خودم و عکس هام!!!!
اینم همون خبر خوبی بود که قرار بود بهتون بگم و وعده اش رو داده بودم...اینم از نمایشگاه عکاسی من و دوستان من...خیلی خوشحال میشم اونجا ببینمتون...
کسی که در نگاه اول عنوان این پست رو می خونه پیش خودش فکرای زیادی می کنه و در واقع حدسایی میزنه راجع به مطلب موجود در این پست!!!!اما باید حضورتون عرض کنم که آدمی که آدمیه اگه جن هم بیاد عنوان این پست رو بخونه به عقل مبارکش خطور نمی کنه که شرح ماوقع چی می تونه باشه!!!!تا حالا شده که مچ یه نفر رو بگیرید و حسابی کیف کنید؟!!!و اون طرف بدبخت از خجالت سرخ و سفید و کبود و هفت رنگ بشه اما شما چون فاتحان سرمست و مغرور بلند بلند بخندید...فکر کنم تو زندگی هر آدمی حداقل یه بارش اتفاق افتاده باشه..هر چندامکان داره در حین مچ گیری این حالت هایی که عرض کردم کاملا" مخفی باشه اما مطمئنا" تو دلشون یه همچین حالت هایی اتفاق افتاده..چه مچ گیرنده چه اون بدبخت فلک زده!!!!
اما مچی که من از شوور گرفتم در عمر خودم بی نظیر و در تاریخچه ی انسان ها کم نظیر و نادره...البته این مچ گیری رو خودم شاهد نبودم....
شرح ماجرا از زبون شوور بود که موقع ناهار خوردن برام تعریف کرد و من ترکیدم از خنده!!!!!شوور این جوری برام تعریف کرد:
محبوب تو دیشب منو تو خواب از ترس کشتی!!!!من مردم و زنده شدم!!!!
(البته اینو از من نشنیده بگیرید اما شوور خیلی ترسوئه...خیلی..البته اگه منم جای اون بودم سر این قضیه اندکی می ترسیدم 
)من خوابیده بودم و تو یهو در حالی که خواب بودی از پشت اومدی و مچ دست منو گرفتی!!!!!!!!منم از ترس سکته کردم...ضربان قلبم زیاد شده بود...
منم دستت رو بوسیدم و گذاشتم سرجاش..
حالا عکس العمل های من:خنده خنده خنده و باز هم خنده....البته کمی هم سر اون حرکت عشقولانه اش حس رمانتیک بودن بهم دست داد...کمی..فقط کمی..
حالا این که من تو خواب تو چه عوالمی سیر می کردم که اون عکس العمل رو انجام دادم و مچ شوورم رو در خواب گرفتم نمی دونم...
احتمال داره یه عمل ناشایست انجام میداده و من سر بزنگاه رسیدم و مچش رو گرفتم 
که این عملم در عالم ماده نمود پیدا کرده و شوور نازنینم رو سکته داده یا یه احتمال دیگه هم وجود داره که اصلا" اون بدبخت تقصیر کار نبوده و من از سر بی پناهی تو خواب بهش پناه آوردم و دستش رو گرفتم که اتفاقی مچش بوده!!!!
حالا حق داشتم بگم این مچ گیری در طول تاریخ بشریت کم نظیر بوده یا نه؟!!!!
این چند تا عکس هم تقدیم به شوور و شما دوستان مهربونم....خودم خیلی دوستشون دارم...
لبخند که میزنی
در سردترین فصل سال هم که باشم،
بهار آغاز خواهد شد !!
(میلاد تهرانی )
smile.....
روی لینک ها کلیک کنید تا عکس ها باز بشن..
http://www.up.vatandownload.com/images/q4w9z39tpsf1i1c26ouw.jpg
http://www.up.vatandownload.com/images/yaevci78k927s585ey4j.jpg
http://www.up.vatandownload.com/images/2ez2e8kq9brwiyhm7f.jpg
مربی بهداشت که یه خانم چاق بود (که فکر کنم علاوه بر بهداشت عمومی مراقب بهداشت روحی مون هم بود)رو به بچه های کلاس پنجمی که منم جزوشون بودم:بچه ها شما تنهایی رو بیشتر دوست دارید یا تو جمع بودن رو؟!!!
محبوبه ی کلاس پنجمی(که باید در هر صورت نظر میداد وگرنه می گفتن لاله):اجازه خانم؟!!!ما تنهایی رو بیشتر دوست داریم...
مربی بهداشت مهربون که مثل تموم چاق ها مهربونی جزئه ذات و صفات لاینفکش بود با نگرانی از محبوبه ی کلاس پنجمی پرسید:چرا عزیزم؟!!!
(بنده خدا فکر کرده بود من مشکل روحی دارم و خیلی راسخ در صدد رفع مشکل من بود..
)
محبوبه ی کلاس پنجمی:اجازه خانم؟!!!(من هنوزم که هنوزه در کف این جمله ی "اجازه خانم "هستم...در بی تربیتی سرآمد بودیم اما این جمله ی "اجازه خانم"هیچ وقت فراموشمون نمی شد!!!!)تنهایی رو دوست دارم چون با خیال راحت و بدون مزاحم می تونم برم سر یخچال و از شیشه های مربا مربا بردارم و بخورم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
مربی بهداشت مهربون:...............من:
فکر کنم اون لحظه اون مربی مهربون به این فکر نمی کرد که من مشکل روحی دارم به این فکر می کرد که من علاوه بر سوتغذیه از خل بودن مفرط هم رنج می برم!!!!!!!!
پ.ن:خب برعکس الانم اون زمانا عاشق مربا بودم از همه نوعش..نه من..بلکه تموم خواهرهام و برادرم!!!!!الان هیشکی هم خونه نباشه سال تا سال طرف در یخچال که هیچ طرف شیشه ی مربا هم نمیرم!!!!
پ.ن:مربا فقط به عنوان صبحانه مصرف نمیشد تو خونه ی ما..بلکه به عنوان میان وعده ها و در مواردی حتی به عنوان شام هم خورده میشد!!!!!بیچاره مامانم...اسیر بود از دست ما...
پ.ن:پست پایین رو هم بخونید...محبوبه فعال می شود!!!!
روزهای آخره یا به عبارتی نفس های آخر...راستش رو بخواید این چند روزه آخر ماه رمضون کلی بهم فشار اومده..انگار بدنم داره زورهای آخرو میزنه و دیگه بیشتر از این نمی کشه....لاغر هم شدم کلی..دیگه بدتر!!!!به نظرم حکمت خدا که رمضون رو فقط تو یه ماه قرار داد و دو ماهش نکرد هم تو همینه...چون بدن هایی مثل بدن نازک آرای مندیگه بیشتر از این نمی کشن...یعنی این چند روز رو مثل خانم بارداری که مطلقا" استراحت مطلقهو نمی تونه حرکت کنه فقط دراز کشیدم و دارم استراحت می کنم...دیگه کار گنده ام اینه که بیام پای پی سی و برم تو نت و چرخ بزنم...
حالا میام و این موضوع رو با شوور در میون میذارم..مثلا" میگم:شوور ضعف کردم..دارم از گشنگی میمیرم..میگه:اااااا نگو از ثواب روزه ات کم میشه ها!!!!ماهم خفه خون می گیریم و لام تا کام حرف نمی زنیم که مبادا ثواب روزه مون از اینی که هست کمتر بشه...امسال هم تو امر روزه داری تو این خونه دردندشتتنها بودم و به نظرم ماه رمضون تنهایی روزه گرفتن اصلا" حال نمیده و برای خوردن سحری یا افطاری( همون لمبوندن و بلعیدن خودمون)یه پایه ی خوب داشتن از اوجب واجباته.نتیجه ی تنهایی روزه گرفتن این میشه که اول ماه رمضون خدا بزنه پس کله ات و هوس آش رشته کنی و آش درست کنی و تا وسطای ماه رمضون هی هر روز آش رشته بخوری و بازم تموم نشه...این بود که دیگه هوس هیچی نکردم و هیچ چیز خاصی هم برای خودم درست نکردم...یادش بخیر..چه هلیمی برای خودم درست کرده بودم اون سال!!!!یادتونه؟؟!!!!دوست داشتم کل این ماه رمضون رو برم خونه ی مامان بابام و کلی خوش بگذرونم...بابا دست جمعی خوبه دیگه..نه مثل من که کل سحری و افطاری ام تو یه سینی کوچیک جا میشد...دلم برای غرغر کردن های مادرم تو سحری ها تنگ شده...که هر سحری به جون من و خواهرم غر میزد که دیگه من پا نمیشم سحری حاضر کنم..دیگه صداتون نمیزنم...خسته شدم..یه بار شما پاشید سحری رو اماده کنید...گناه میشه؟!!!اما همه ی این حرف ها واسه ی یه دقیقه بود و فرداش بازم بلند میشد و سحری رو خودش آماده می کرد و صدامون میزد...خب از خرس های قطبی مثل ما که عاشق خوابیم چیزی غیر از این هم انتظار نمی رفت!!!!
حرف ها و خاطره ها زیاده اما می ترسم بازم پرچونه خطابم کننآخه یکی از خواننده های گذری همین چند وقت پیش برام کامنت گذاشته بود که:چقدر می نویسی و چقدر پست ات طولانی بود و چقدر پرچونه ای!!!!خدای من..عجب روزگاری شده ها..نمیذارن آدم تو وبلاگ خودشم راحت باشه و دو کلمه حرف بزنه!!!!
خلاصه اینکه ماه رمضون با تموم خوبی هاش داره تموم میشه..دلم تنگ میشه براش...خدایا بهم تا ماه رمضون بعدی فرصت میدی؟!!!
پ.ن:اگه خدا بخواد تا چند روز دیگه میام اینجا و یه خبر خوب میدم بهتون..دعا کنید که بشه...
البته خبری هم نیست ها...
دوستان این نظرها میادهااااااااااااا اما نشون داده نمیشه....نگید چرا تایید نکرد...
این دفعه خداییش دلم تنگ شده بود...گویا خیلی دیر شده برای این تبریک اما سال نوتون مبارک...صد سال به این سال ها...امیدوارم سال خیلی خوبی رو پیش رو داشته باشین....
قبل از عید وقت سرخاروندن هم نداشتم...از همون اول اسفند تا آخر اسفند...خدا رو شکر که بهمن ماه اومده بودم تهران و خریدهام رو انجام داده بودم و خریدی نداشتم و به خاطر چهار تا جنس بنجل که کسبه ی محترم بازار دم عید رو می کنن مجبور نبودم کلی وقت و هزینه تلف کنم....خونه تکونی ام رو هم با کمک دو تا خانم کارگر همون هفته ی اول اسفند و طی یه روز انجام دادم...عید هم که قرار بود مامانم و خواهرام بیان اینجا در نتیجه مسافرتی هم در کار نبود!!!!!و بالاخره عید شد...امسال عید کلا" یه مقداری عجیب و غریب بود...
نه اونچنان خوشی گذشت نه اینکه اتفاق خاصی افتاد..مامانم و خواهرهام چند روزی اینجا بودن و همون چند روز به مهمونی رفتن و مهمونی دادن و در واقع خاله بازی گذشت...از همه مزخرف تر اون سیزده بدر گور به گور شده بود که نه تنها اصلا" بهمون خوش نگذشت بلکه هر چی خستگی و کوفتگی بود تو این تن مبارک به جا موند تا به لطف این کوفتگی ها روز ۱۴ و آغاز کارمون با بدن درد و بی حالی شروع بشه...سیزده بدرهای ما هم شده فقط خوردن و طبیعت رو آلوده کردن..آخه چه کاریه؟!!اگه میخواید همش بخورید و پاشید بیاید خونه تون همون خونه بمونید که بهتره....هم راحت ترید هم همه چی دم دستتونه...والاااااااااا
روز هفتم یا هشتم یا نمیدونم نهم بود که تصمیم گرفتم یه حالی به روحیه ام بدم و برم لاهیجان تا هم یه حال و هوایی عوض کرده باشم هم اینکه برای بچه های خواهر شوور کوچیکه(تینا و سینا) به عنوان عیدی کتاب بخرم...حالا بماند که این عیدی خریدن و روحیه عوض کردن من چه ماجراها که در پی نداشت...رفتنی سوار یه ماشین سواری شدم که منو برسونه لاهیجان...بهم گفت خانم میشه از جاده ی سیگارود برم که هم مسیر کم ترافیکیه هم اینکه زودتر می رسیم؟؟...منم با خودم گفتم یه روزم که شده بیام و با این جماعت راننده خوب تا کنم...از در دوستی دراومدم و گفتم:آره مسافر سوار کنید و برید...من مشکلی ندارم...دست بر قضا این آقا به غیر من مسافر دیگه ای گیرش نیومد و همین جوری تک سرنشین منو به اون جاده ی به اصطلاح میان بر وحشتناک برد...هوا مه آلود و تقریبا" تاریک شده بود...راستش رو بخواید یه خورده ترسیدم اما از اونجایی که خیلی روم زیاده خودم رو نباختم و خیلی عادی رفتار کردم...خداییش راننده هم آدم بدی نبود...یکی دو باری هم سوال هایی پرسید که مثلا" بخواد معاشرت کنه اما از اونجایی که به خودم قول داده بودم امروز رو به کام رانندگان محترم زهر نکنم و خوش اخلاق باشم به سوال هاش تا جایی که پررو نشه جواب دادم...اما ای کاش که بهش رو نمی دادم چرا که همین که به کمربندی لاهیجان رسیدیم یه تلفن به این آقای به ظاهر محترم شد و ایشون با عذرخواهی فراوون از من تقاضا کردن که تو همون کمربندی لاهیجان از ماشین پیاده شم...حالا بارون میاد عین سیل...ایشون لطف کردن و بهم گفتن که ازتون پول هم نمی گیرم...حالا من آتیش گرفته بودم و خودم رو می خوردم که چرا اصلا" سوار ماشینش شدم؟!!!
چرا به سوال هاش جواب دادم و ...پول رو گذاشتم رو صندلی و در مقابل اصرارهای ایشون که نمی خواست ازم پول بگیره با گفتن این جمله که: من اینجوری راحت نیستم از ماشین پیاده شدم...حالا کمربندی شلوغ...ترافیک زیاد و بارون هم که شلاقی می بارید...
کلاه کاپشنم رو روی سرم کشیدم و رفتم اون سمت که لااقل یه ماشینی چیزی گیرم بیاد...خدا رو شکر سریع ماشین گیرم اومد و رفتم به شهر کتاب لاهیجان که عاشقشم...تموم این اتفاقات و حرص خوردن هام با دیدن کتاب ها از بین رفت و تموم خستگی های عید و اعصاب خوردی هام جاشون رو به آرامش عجیبی داد که وصفش غیر ممکنه..همین جوری قدم میزدم و کتاب جمع می کردم...اصلا" متوجه گذشت زمان نبودم...هی با خودم می گفتم:هنوز که دیر نشده چرا شووور هی بهم زنگ می زنه و نگرانه؟!!!خلاصه کلی کتاب جمع کردم و با اجازه تون کلی هم پیاده شدم...بچه های خواهر شوور بهونه بودن تا برای خودم هم کلی کتاب بخرم...یه دفعه به خودم اومدم و دیدم ای واااااای چقدر دیر شده...بدو بدو رفتم سر خیابون تا ماشین بگیرم...اما چشمتون روز بد نبینه...بازم صد رحمت به راننده اولیه...این یکی دیگه اعجوبه ای در نوع خودش بود...ورداشته بهم میگه:هوا سرده نه؟!!!آبجی شما کاری داشتی اومدی لاهیجان؟کسی رو داشتی اومدی؟تنهایی اومدی؟بنده که از سوال های بیجای ایشون مخم در حال سوت کشیدن بود خجالت و حیا رو گذاشتم کنار و با ترشرویی هر چه تمام تر گفتم:اومدم کتاب بگیرم...حرفیه؟!!!ورداشته بهم میگه:مگه تو شهر خودتون کتاب نداشتن که اومدی اینجا؟!!!الان تو این دوره زمونه که خانوما با یه تلفن همه چی در دسترشونه...چه نیازی بود که این همه راه پاشی بیای اینجا بنده:
آقا رانندگی تون رو بکنید...شما به من چیکار دارید...باور کنید اگه بارون نبود و دیر وقت نبود حتما" وسط راه پیاده می شدم...در این مواقع بیشتر از این که عصبانی بشم دلم به حال فلک زده شون می سوزه و تو دلم بهشون می خندم...یه خنده ی از سر درد...که تقی به توقی خورده و این آدم های بی فرهنگ و تازه به دوران رسیده یه پولی بهشون رسیده و یه ماشینی گرفتن و یه موبایلی...و انگار که با این دو تا وسیله دنیا رو فتح کردن و فکر می کنن دست رو هر زن و دختری بذارن بهشون نه نمی گن...و تا آخر راه به چرت و پرتاشون جواب میدن و باهاشون می خندن...
آخه خاک بر سر مرده من تو رو در حدی نمی بینم که جواب سلامت رو بدم چه برسه به اینکه بشینم و باهات خوش و بش کنم؟!!!بازم ادامه میداد که:مگه میشه تنها اومده باشی؟حتما" یه دوستی رفیقی کسی اینجا داری که باهاش اومده باشی بیرون...بنده:سرم رو تو کتاب فرو برده بودم و دیگه بیشتر از این صلاح نمی دونستم که باهاش دهن به دهن بشم...از من می پرسه:آبجی اگه موبایل بیفته توی آب دیگه باطل میشه؟!!!یعنی دیگه درست نمیشه؟!!حالا من این وسط از لهجه ی ضایع اش و لحن مسخره اش خنده ام گرفته به زور خودم رو کنترل کردم:آقا من متخصص موبایل نیستم..نمی دونم...
اوشون:پس متخصص چی هستی؟!!!ای روتو برم هی.. به سنگ پای قزوین گفتی زکی...یعنی اینجوری بگم که ایشون از هر بهونه ای استفاده می کرد که از من حرف بکشه...ای خاک دو عالم بر سر عقده ای ات کنم من...ایشون که دید من محلش نمیذارم و سرم تو کتابه و به این نتیجه رسید که از من آبی گرم نمیشه هی پشت سر هم آه می کشید و هی روزگار هی روزگار می گفت با خودش و هی می گفت که شما هم که با ما قهری!!!!بعد از همه ی این آه های جگر سوز هم آب پاکی رو ریخت رو دست ما و منو شهر بعدی به بهونه ی اینکه کار داره پیاده کرد..نه بهش گفتم چرا و نه هیچ حرف دیگه ای...پول رو هم گذاشتم پشت سرش تا یه خورده برای برداشتنش عذاب بکشه...(آخیش دلم خنک شد!!!!)بهم می گفت:آخه چرا پولو گذاشتی اونجا؟!!اصلا" نمی خواد پول بدی...اصلا" پول داری پیشت؟!!!اگه نداری بمونه هادلم می خواست بهش بگم:نه فقط آدم گدا گشنه و تازه به دوران رسیده ای مثل تو پول داره...و گرنه ما چه می دونیم پول چه شکلی هست و اصلا" چیه؟!!اما شیطون رو لعنت کردم و بدون خداحافظی و تشکر از ماشینش پیاده شدم و یه ماشین دیگه گرفتم و اومدم خونه...
نتیجه ی اخلاقی:اصلا" و ابدا" نباید به این رانندگان مرد رو داد..هر چند تو هر قشر آدم خوب و بد پیدا میشه...اما تا دلتون بخواد به پست من از این آدم های مزخرف خورده که هر جور شده میخوان از زیر زبونت حرف بکشن و یه چند دقیقه ای رو باهات بگذرونن..تو یکی دیگه از پست های گذشته ام هم به یکی از این خاطرات اشاره کردم...
اینم از پست امرزمون...عکس هم گرفتم فت و فراوون...اما تو این پست عکس نمیذارم...عکس ها بمونه برای دفعه ی بعد...پست بعد رو زود آپ می کنم...مطمئن باشید....
(جمله ای کاملا" بی ربط برای پرت کردن حواس خوانندگان وبلاگ که مثلا" یادشون بره بنده چند وقته آپ نکردم!!!!)سلام علیکم...حال شما؟!!!خوبید؟!!!منم خوبم....قضیه ی منم شده قضیه ی هاجر دروغگو...هی میگم میام و بازم نمیام...حالا هاجر کیه و قضیه اش چیه براتون شرح میدم و این پست رو به ایشون اختصاص میدم!!!!به نظر من از این به بعد به جای ضرب المثل چوپان دروغگو خانم ها باید از اصطلاح هاجر دروغگو استفاده کنن چون خیلی ملموس تره...
و حالا می رسیم به هاجر:اون زمانی که خونه ی مامان بابا اینا بودم یه همسایه داشتیم که یه دختری داشت به نام هاجر...هاجر جون قصه ی ما خیلی خیلی خالی می بست جوری که دیگه پیش ما بچه محل ها رسوا شده بود و دستش هم رو و حناش دیگه پیش ما رنگ نداشت طوری که تو اون عالم بچگی همین که حرف می زد بهش می گفتیم برو بابا کمتر دروغ بگو!!!!و اینجوری شد که تو محله ی ما معروف شد به " هاجر دروغگو " هاجر همین جور رفیق شفیقه ما موند تا دوران کنکور که هی میومد خونمون و وقت منو می گرفت طوری که دیگه مامانم به خاطر من می پیچوندش!!!!
آخه هر وقت که میومد کلی حرف میزد و وقتم خیلی گرفته میشد!!!!!(قابل توجه شماها:اگه اومدید خونمون سریع...مختصر و مفید حرفتون رو بزنید و زحمت رو کم کنید و گرنه دفعه ی دیگه ای در کار نیست و پیچانده خواهید شد!!!!)حالا حرف بخوره تو سرش یه عادت بد دیگه هم داشت و اینکه وقتی میومد خونمون میرفت تو آشپزخونه و هی دنبال خوردنی می گشت!!!!!زیاد تعجب نکنید بچمون زیادی احساس خودمونی بودن میکرد!!!!!البته وقتی که ما دیدیم این خانم اینقدر راحته و تعارف و خجالت حالیش نمیشه ما هم تعارف رو کنار گذاشتیم به خصوص خواهر کوچیکم تو امر تعارف نداشتن و سنگ روی یخ کردن هاجر ید بیضایی داشت!!!!! مثلا" بعضی اوقات که هاجر بیچاره با ولع خوردنی مورد نظر رو پیدا میکرد و برمیداشت که بخوره یه جایی مابین دهن و دستای هاجر با یه حالت اخم و تخم خوراکی رو از دستش می گرفت و بهش می گفت ااااااااااااااا هاجر اینو نخور دیگه!!!!چقدر دله ای تو!!!!(خواهرم اون موقع ها کوچیک بوداااااااااااگفتم که فکر بد نکنید!!!!)اگه میوه ای یا خوردنیه دیگه ای هم براش می آوردیم یا به قول معروف ازش پذیرایی می کردیم در عرض ایکی ثانیه می خوردش یا بهتره بگم می بلعیدش!!!!که این البته ایراد نبود و خیلی هم خوب بود که با میزبان تعارف نداشت اما به این فکر نمی کرد که میزبان هاش که ما باشیم با چه استرسی روبرو میشیم که این خانم بازم باید راه بیافته و چیزی برای خوردن پیدا کنه!!!!!!!!!!!!!!!(قابل توجه شماها:اگه اومدید خونمون یه دونه میوه برمیدارید و تا آخر مهمونی همین جوری باهاش بازی می کنید و اگه دوست داشتید میتونید بخوریدش و گرنه دفعه ی بعدی در کار نخواهد بود و پیچانده خواهید شد!!!!)یه اخلاق دیگه اش که خیلی حرص منو و خواهر کوچیکم رو درمی آورد و البته به من و خواهرم هیچ ربطی نداشت این بود که موهاش رو از وسط یا همون فرق خودمون باز می کرد و اصلا" بهش نمیومد!!!!خودم که دارم این مطالب رو می نویسم یاد اون موقع ها افتادم و ریسه رفتم از خنده...چقدر منو و خواهرم فوضول و پررو بودیم ها!!!!آخه بگو مدل موی مردم به شماها چه؟!!!دوست داشته...دلش خواسته....والا....البته این اخلاق هایی که هاجر داشت و یه خورده اذیت می کرد همه رو(همین دله بودنش و زیاد مزاحم شدنش)همه دلیل داشت...بیچاره تو خونه آرامش نداشت و خواهرها و عروساشون خیلی اذیتش می کردن و طفلکی به خونه ی ما پناه می آورد...الانم که اینا رو اینجا می نویسم همینا رو بارها و بارها به خودش گفتم و خندیدیم...هاجر موهای قرمزی داشت و یه سری لکه های کک و مک قهوه ای هم روی صورتش بود...یه جورایی شبیه آنی شرلی بود...اما دختر قشنگی بود...خوش اندام...چشای روشن...بینی کوچیک...پوست سفید...اما طرز لباس پوشیدنش و اون مدل موهای مزخرفش که همیشه وابودن از وسط قیافه اش رو بهم ریخته بود....سرتون رو درد نیارم این هاجر خانم ما زد و عاشق شد و از اون خونه خلاص شد و چند ماه دیگه اومد دیدن من....اما من و خانواده ام و مهمون هایی که اون روز خونمون بودن با دیدنش اینجوری شدیم:هر چقدر این شکلک تعجب رو بذارم وصف اون روز ما رو نمی کنه چون هاجر از این رو به اون رو شده بود و به یه لیدیه فوق العاده خوشگل...ملیح و جذاب تبدیل شده بود...چیزی که بیشتر از چهره اش جلب توجه می کرد متانتی بود که تو رفتارش دیده میشد....دیگه زیاد و بلند نمی خندید(منم ازدواج کردم اما نمی دونم چرا این اخلاق زیاد و بلند خندیدنم درست نشد)....آروم شده بود...میوه هایی که براش آوردیم رو تا تهش نخورد!!!!ملیح و زیبا شده بود عین فرشته ها...هیچ وقت چهره ی اون روزش رو فراموش نمی کنم...یه آرایش ملایم کرده بود...موهاش رو دیگه از وسط باز نکرده بود و به صورت فوووووکوووووول بالا داده بود...چشاش می درخشید و درکل خیییییییییللللللللللیییییییی زیبا شده بود....دلم یهو براش تنگ شد....چند باری مامانم رو تو کوچه خیابون دیده و احوال منو ازش پرسیده...گفته که خیلی دوست داره منو ببینه....منم خیلی دوست دارم ببینمش اما فعلا" که موقعیتش جور نشده....
یهویی وقتی که دیدم مثل هاجر قصمون دارم دروغگو و خالی بند میشم به سرم زد یکی از ماجراهای اون روزامون رو براتون شرح بدم.....این شد که تصمیم به نگاشتن این پست کردم!!!
طبق معمول باید عکس بذارم نه؟!!!!اما متاسفانه تو این یک ماه اخیر اصلا" عکاسی نکردم...فعلا" همین چند تا عکس رو تو ادامه مطلب داشته باشین تا بعد...رمز وبلاگم هم عوض شده...برای گرفتن رمز:کامنت + آدرس وبلاگ یا ایمیل....روز و روزگار بر همگی خوش...
یه تعداد از شماها که واقعا" شرمنده ام می کنید...چه با کامنت های با محبتتون چه با ایمیل های قشنگتون....دوستان خوبم....من می تونم فقط بگم شرمنده تونم....فقط همینو می تونم بگم...تا دو هفته دیگه انشاا... یه مقدار از فشار کارام کاسته میشه و فکر کنم البته فکر کنم که بتونم بیشتر بیام و آپ کنم...خودم مرض دارم دیگه...بگو چرا؟!!!خیلی کم کار داشتم و کارم دو شیفت نبود که بود رفتم و با یه شرکت فنی مهندسی(شرکت معماری)صحبت کردم و قراره از این هفته چند روز تو هفته و بعدازظهرهای پنج شنبه هم برم اونجا سرکار تا بعد یه مدت کارآموزی و کار یاد گرفتن بتونم اونجا هم به عنوان مهندس ناظر مشغول شم....شوور میگه:محبوبه نظرت چیه یه بچه بیاری من بشینم تو خونه و بزرگش کنم؟!!!تو که هیچ وقت خونه نیستی لااقل من بزرگش می کنم....تو برو پول دربیار منم بچه داری و خونه داری می کنم....
این مدتی که دارم میرم سرکار چیزایی رو متوجه شدم که قبلا" خیلی باهاشون درگیر نبودم...یکی اینکه پول درآوردن خیلی سخته!!!!قبلا" پولهای شوور بیچاره رو مثل آب خوردن خرج می کردم و اصلا" پول برام ارزش نداشت..اما الان یه مقدار که چه عرض کنم خیلی حواسم به مدیریت اقتصاد خونه است!!!!امسال تو فال حافظ هم حافظ بهم گفت از خساست دست بردار!!!!!
مسئله ی دیگه اینکه فهمیدم چقدر مردم تو این دوره و زمونه کم صبر و تحمل شدن...چقدر زود از کوره در میرن و چقدر حق و حقوق همدیگه رو راحت زیر پا میذارن...خیلی راحت..به راحتیه آب خوردن... مثلا" میان پیش من (تو محل کار) می بینن دارم کار یه نفر دیگه رو انجام میدم ها باز میگن خانم کار ما رو راه بنداز بریم!!!!
یعنی چی آخه؟!!!چشات مشکل داره...یا من ماشینم که بتونم در آن واحد چند تا کار رو انجام بدم...یا اینکه این بنده خدا که دارم کارش رو انجام میدم شلغمه؟!!!(همون برگ چغندره سابق) خیلی وقته یاد گرفتم و میگم:همه جا به نوبت!!!!(عنوان یکی از داستان ها تو فارسی دبستانمون..یادتونه!!!!) یادمه اوایل کارم بود...شاید چند هفته ی اول ...یه پیرمرد بدعنق اومد پیشم و منم شروع کردم به انجام دادن کارهاش...در حال ثبت کردن کارهاش تو سیستم بودم که (چون یه چند ثانیه ای طول میکشه اصولا")که یهو ورداشت به من با یه لحن خیلی تند گفت:حرف بزن دیگه دختر !!!!! منو میگییعنی خیلی خودمو کنترل کردم...خیلی...و با گفتن عجبا خودمو خاموش کردم...حالا بماند که به خاطر همین عجبا گفتن من یه عالمه برای من روضه خوند که میگی عجبا؟!!!اینجا با پول های ما درست شده و ... یا اینکه تو خیابون هیشکی به اندازه ی۱۰ ثانیه صبر نداره و با بوق زدن های مکرر اعصاب همه رو بهم میریزن و آلودگی صوتی ایجاد می کنن...شیفت دوم کاریه ما از ساعت ۱۵ تا ۱۸ است...ساعت ۱۵:۳۰ بود که یه نیسان رو دیدم که از جلوی محل کارم داره رد میشه و یه صدایی شبیه گلوله های تفنگ(یا یه چیزی شبیه این) اما با یه صدای فوق العاده زننده و گوش خراش داره ازش بیرون میاد...همه جمع شده بودیم جلوی در که این صدا یعنی چی؟!!!که یکی از آقایون (همکارم) گفت:این یارو سوییچ رو نصفه کار میگردونه و خاموش می کنه یا یه همچین چیزایی...منو میگی دهنم باز مونده بود....آخه مرد ناحسابی شاید یکی خواب باشه این موقع روز..شاید یکی مریض داشته باشه..شاید یکی باردار باشه...برای جلب توجه کردن کاری بهتر از این بلد نبودی؟!! خلاصه بگم که سرکار رفتنم با کلی از سوژه های شیرین و تلخ در حال گذره...طوری که هر کدوم از سوژه هام یه آپ درست و حسابی میشه... اما حیف که وقت ندارم... دوستان خوبم تو ادامه ی مطلب چند تا عکس براتون گذاشتم..تو این مدت خیلی کم عکاسی کردم اما بازم چندتایی توشون بدرد بخور هست که براتون میذارم...شاد باشید دوستان خوبم....
اونایی که قدم رنجه کردن و تا اینجا اومدن هم یه عکس براشون میذارم که دلخور نشن...
http://www.upsara.com/images/3dacwigtoazw7tzwwev.jpg (روی لینک کلیک کنید)
رمز همون رمز قبلی است....
پ.ن:میخوام برم تو گوگل ریدر و وبلاگ هایی که نه من بهشون سر میزنم(البته من خیلی وقته به هیشکی سر نزدم) نه اونا به من سر میزنن رو حذف کنم...گفتم بنده خداها چقدر بالا پایین برن..خسته شدن!!!!
سلام.....رمز همون قبلیه است....
اما طبق معمول به نوشته هام یه چاشنیه طنز هم اضافه می کنم که خسته کننده نشه....
همه ی ما تو زندگیمون یه سری وسایل شخصی داریم که برامون ارزش دارن و بهشون تعلق خاصی داریم....اگه پیشمون نباشن دلمون یه جوریه و نمیخوایم هیچ جوره از دستشون بدیم...این وسایل امکان داره یه سری وسایل خصوصیه خصوصی باشه که اگه لو برن دیگه نمی تونی تو هیچ جمعی سرت رو بالا بگیری مثلا" یه چیزی شبیه دفترچه ی یادداشت های روزانه و خاطراتتون..یه سری از وسایلتون هم هست که اگه یه شب پیشتون نباشه خوابتون نمی گیره و باید حتما" خیالتون جمع باشه که اون سرجاش هست بهش شب بخیر بگید و برید بخوابید....
حالا نمی دونم چنین وسایل و اشیایی تو زندگی شخصی شما وجود داره یا نه؟!!!برای من چنین وسایلی وجود خارجی دارن... چند روزه دارم به این موضوع فکر می کنم که اگه یه روزی رو به قبله شدم و به دیار باقی شتافتم چه بر سر این وسایلم میاد؟!!!!
مهم ترین وسیله ی در حال حاضر تو زندگی ام دوربینمه...چیزی که اگه یه شب تو خونه نباشه من جدی جدی خوابم نمیبره....مثلا" اگه یه شخصی بخواد بیاد و اونو ازم قرض بگیره خواهشا" تا آخر شب بهم برش گردونه...آیا شما راضی هستید که من تا خوده خوده صبح بیدار باشم؟!!!!مطمئنا" شما منو درک خواهید کرد و منو یه آدم خسیس و مال دوست نخواهید دونست...از حسن توجه شما متشکرم!!!!و حالا اون چیزی که تو این پست جای بحث داره اینه که اون روزی که من رو به قبله شدم و بعدش راهی قبرستون شدم چی بر سر دوربین نازنینم میاد؟!!!!!خواهشا" به حرفام نخندید...البته خودم هم خنده ام می گیره اما خب ذهنم رو مشغول کرده بود...چیکار می کردم؟!!!می ریختم تو دلم تا بترکم؟!!!!خب بریم سر بحث دوربین....مطمئنم تا روز چهلم یا با اندکی خوش بینی تا مراسم سالگرد کسی به دوربینم نزدیک نمیشه...البته فکر کنم تا وقتی که شوور اجازه نده تا قیامه قیامت هم کسی جرات نمی کنه به دوربینم نزدیک بشه...جنم رو دارید دیگه؟!!!!!حالا من اینجا وصیت می کنم تا تکلیف برای همه روشن شه..کسایی که اینجا ازشون نام برده میشه می تونن با ۵۰ تا تک تومن به وسایل من دسترسی پیدا کنن...چطور؟!!!!!اینجوری که یه پرینت از این پستم بگیرن و به شوور نشون بدن...مطمئنا" شوور بعد از دقایقی اشک ریختن وسیله ی مورد نظر رو تقدیمشون خواهد کرد...عشق رو دارید دیگه؟!!!!حالا بعد از مرگم دوربین میرسد به......خواهر شوور کوچیکه!!!!!گزینه های زیادی مبتنی بر اینکه دوربین به کیا برسه وجود داشت اما فکر کنم من به حق ترین کار ممکن رو کردم...خواهر شوور کوچیکه مدام در حال عکاسی از غذاها و کیک هاشه...پس از همه واجب تره...از قرار معلوم دوربینش هم قاطی کرده پس دیگه رسیدن دوربین به ایشون از اوجب واجباته...مبارکت باشه!!!!(البته پس از مرگم)اما باید یه قولی بده!!!هر شاتی که زدی یه دونه فاتحه و صلوات نثار روح پاکم کنی!!!!فکر کنم معامله ی خوبی بشه...اگه هفته ی ای یه بارم بخوای ازش استفاده کنی و چند تایی هم باهاش عکس بندازی به عبارتی میشه کلی فاتحه و صلوات در ماه...دیگه یه مرده چه چیزی بهتر از این میخواد؟!!!!هان؟!!!!
میرسیم به دومین شی با ارزش زندگیم که فکر نکنم به درد کسی بخوره..اونم آلبوم عکس عروسی مونه....حتی فکر نکنم شوور هم از جاش خبر دار باشه!!!!نه اینکه من بهش نگفته باشم....نه....خودش از بس حواسش جمعه و همش من آلبوم رو سرجاش گذاشتم فکر نکنم بدونه...اما بازماندگان محترم اگه خواستید صورت زیبای این مرحوم (یعنی بنده) رو در روز عروسی اش ببینید می تونید بیاید و برای ساعتی تو دستش بگیرید و حالش رو ببرید!!!آدرسش هم:اولین کمد تو اتاق کاره....اگه نتونستید پیداش کنید با کمال پررویی همه ی کمد و بلکم اتاق رو بهم بریزید...خیالتون تخت..کسی نیست براتون غرغر کنه!!!!
شی بعدی رو به هیچ وجه دلم نمیخواد کسی ببینه...اگه زمان مرگم رو می دونستم خودم قبل از مرگ آتیشش می زدم و اون شی دو تا از دفتر یادداشت های روزانه و خاطراتمه....که تقریبا" از کلاس اول راهنمایی توش می نگاشتم....بلایی که امکان داره سر این دفترهام بیاد اینه که شوور همه رو یه جا بدون اینکه بدونه چیه بده به نون خشکی یا نمکی!!!!کاره دیگه!!!!البته این جوری روح من بیشتر در آرامشه....چون حداقل هیچ آشنایی دیگه اونا رو نمی خونه مگر اینکه از بخت و اقبال زیاد کارگر یا صاحب نون خشکی فامیل یا آشنا از آب دربیاد....اینو دیگه کجای روحم جا بدم؟!!!!
اگه مرگم همین وقتا باشه که یه مورد دیگه هم می مونه و اون لباسایی که تازه خریدم و همشون نوئه نوئن!!!!حتی یه بارم نپوشیدمشون....بعد از مرگم اگه که اندازه تون شد(منظورم دور و بریای خودم هستن)که هیچی بدون خون و خونریزی بین خودتون تقسیمشون کنید اگه هم که اندازه تون نشد که احتمال این مورد بیشتره(روح مانکن و خودشیفته)لطفا" از طرف من به یه مستمند خوشتیپ تقدیمش کنید...
این وسایلی که عرض کردم به عنوان نمونه بود وگرنه خیلی چیزای دیگه هستن که خیلی برام با ارزش ترن و جای بحث زیادی دارن....مثل نقاشی هام....اسکیس های دوران دانشجویی ام...کارهای دوران دانشجویی ام...بوم و سه پایه ی نقاشی ام....و خیلی چیزای دیگه....اما تا همین جا بسه دیگه!!!!!دیگه ادامه نمیدم...تا ساختن پستی جدید از روی خلاقیت محض خدانگهدارتان....
پ.ن:دور از جونهای گرامیتون اما بد نیست ذهن های مبارک شما هم به این موضوع یه تلنگری بزنه و بهش فکر کنه!!!
پ.ن:دلم خواست این پست رو عمومی بنویسم...حرفیه؟!!!!
پس چراغ چارراه آسمان سبز شد
رفت و با صدای رفتنش
کوچه های خاکی زمین
جاده های کهکشان
سبز شد
او از این طرف،دعا از آن طرف
در میان راه
با هم آن دو روبه رو شدند
از صمیم قلب گرم گفتگو شدند
دست توی دست هم گذاشتند
وای که چقدر حرف داشتند...
***
برف ها
کم کم آب می شود
شب
ذره ذره آفتاب می شود
و دعای هر کسی
رفته رفته توی راه
مستجاب می شود...
عرفان نظرآهاری
التماس دعا.....
حالا اونایی که رمز دارن بفرمایید تو دم در بده!!!!!
تموم دوستانی که تو پست قبل درخواست رمز کرده بودن رمز براشون ارسال گردید!!!!نظرات وبلاگتون یا ایمیل تون رو چک کنید...
باز هم پستم خصوصیه...قرار نیست چیز خاصی هم بنویسم فقط دیگه نمی خوام عمومی بنویسم...رمز عوض خواهد شد....اونایی که رمز میخوان اگه وبلاگ دارن کامنت بذارن + آدرس وبلاگ اونایی که وبلاگ ندارن کامنت + آدرس میلشون رو برام بذارن باز هم تاکید می کنم اگه من آدرستون رو دارم بازم برام آدرس بذارید....اونایی که سری قبل ازم رمز گرفتن اما کامنت نذاشتن لطف کنن و دیگه رمز نخوان چون رمز داده نخواهد شد!!!!
پس خودمان به این نتیجه رسیدیم که نباید برای چیزی که ثمره ای ندارد زیاد وقت گذاشت...
پ.ن:تعداد درخواست های رمز وقتی به اندازه ی قابل قبول رسید پست آپ خواهد شد!!!!
تو رو خدا بازم چپ چپ نگام نکنید....می دونید که خجالتی ام و با نگاهتون آب میشم!!!!!ببینید دوستان من...اینجوری نمیشه آقا جون بیاید ادامه ی مطلب تا همه چی رو براتون توضیح بدم...
اونایی که وبلاگ ندارن ایمیل شون رو بذارن برام...حتی اونایی که من ایمیل هاشون رو دارم!!!!
خب من اومدم!!!!!خواهشا" منو اون جوری چپ چپ نیگاه نکنید..آهای شما بله شما زیر لب داری چی میگی؟؟!!!فحش که نمیدی؟؟؟مگه چند روزه آپ نکردم..هان؟؟وایسا یه لحظه ببینم...حدودا" ۲۰ روزه...درسته!!!!!خب تو این مدت خیلی اتفاق های خوب و بد واسم پیش اومد..بداهاش که هیچی اما خوباش کلی خوب بودن...مرسی از تموم دوستایی که تو این مدت که من نبودم هی میومدن و احوالم رو می پرسیدن...به خدا شرمنده ی روی ماه تموم دوستای گلم هستم که این مدت نرفتم پیششون یا اینکه برای آپ کردن منتظرشون گذاشتم...خب اولین خبر که همین الان باید بگم اینه که:بنده توی مسابقه ی کیک پخیه باشگاه اول شدم!!!!!بله...شما الان دارید وبلاگ یه استاد قهار کیک پخی رو می خونید...لطفا" احترام بزارید!!!!!بله..این هم از این...حالا الوعده وفا...یه روز قرار بذارید و خونه ی ما دور هم جمع شید تا من یه کیک درست و حسابی بریزم به پاتون...چه کنیم دیگه!!!!خدا ما رو لارج و دست و دلباز آفریده!!!!!شنبه هم به همراه بچه های باشگاه رفتیم اردو نمک آبرود...خیلی خوش گذشت...جای همگی شما دوستان خالی بود..عکس هم براتون گرفتم...سر فرصت اونا رو هم براتون میذارم...یه چیز بگم فقط منو نزنید...این پست همین جوری بدون عکس باشه تا من فردا بیام و براتون عکس بذارم...باشه؟!!!فردا یعنی حتما" فردا....البته اگه فردا تهران نرفتیم...پست بعد به احتمال زیاد رمزداره...رمز رو هم عوض کردم..هر کس رمز خواست بهم بگه تا براش رمز رو بذارم...
نتونستم تو حرکات ایروبیک گروهی شرکت کنم به خاطر همین فرصت رو غنمیمت شمرده و گفتم لااقل توی مسابقه ی آشپزی اش شرکت کنم و خودی نشون بدم...یه قسمت شیرینی پزی و کیک پزیه و یه قسمت هم درست کردن سالاد الویه است که بنده کیک رو انتخاب کردم...که همه ی این موارد هم مزه شون و هم تزئین شون امتیاز داره...حالا ببینیم تا فردا چی پیش میاد دیگه!!!!
فردا شبم مهمون دارم...دوست های بهتر از آب روان دارن میان اینجا...به خاطر همین امروز خیلی سرم شلوغه..هم باید غذای فردا شب رو تا قسمتی آماده کنم..آخر شب هم باید کیک بپخم!!!!به شوور میگم به نظرت من تو مسابقه ی کیک پزی برنده میشم؟!!!اونم با نیش باز گفت:نه!!!!!من موندم با این همه اعتماد به نفسی که از اینور اونور بهم تزریق میشه چه بکنم؟!!!!عکس های سریه دوم باغ رو هم آپلود کردم اما خب فعلا" وقت نمیشه بذارم ایشاا.. اونم باشه برای شنبه!!!!!!راستی دفعه ی قبلی که به مامانم گفتم عکس های میوه های باغ رو گذاشتم چند نفر ازم سوال کردن این باغ تو کجاست اما من نگفتم بهشون..مامانم گفت:وااااا مگه چی میشه دخترم؟!!!!بهشون بگو کجاست!!!!!مادر به این روشن فکری تا حالا دیده بودید؟!!!!خب چون مامانم گفته و این دفعه هم یکی دو نفر ازم سوال کرده بودن بهتون میگم:مامان من شمالیه اما بابام برای شهرستان تا ک س ت ان ه که تو استان ق ز و ی نه...منم تو همون شهرستان بزرگ شدم تا وقتی که دانشگاه قبول شدم از اون شهر خداحافظی کردم...و تو شمال هم ازدواج کردم و اینجا موندگار شدم!!!اینم از این!!!!قابل توجه اونایی که اسمشون رو هم تو وبلاگشون نمیارن...ببینید من چقد خانومم و روشن فکر!!!!برام آرزو کنید تو مسابقه ی کیک پخی برنده بشم...اگه برنده شم همه تون یه دونه کیک مهمونه من!!!!چطوره؟!
مادر مهربون و خوبم خیلی اینور اونور گشتم تا متنی نوشته ای چیزی برات پیدا کنم که لیاقتت رو داشته باشه و بتونه وصفت کنه اما هر چقدر می گشتم کمتر پیدا می کردم و بیشتر ناامید میشدم...اصلا" و ابدا" وصف تو در کلمه و واژه و جمله نمی گنجه...تو خیلی بزرگی...فقط می تونم بگم که:خیلی خیلی دوستت دارم و از راه دور و با یه دل تنگ می بوسمت....
گل های دنیا برات کمه...برای صبوری ها و مهربونی هات...برای شب بیداری ها و نوازشات...برای فداکاری ها و اشک ریختن هات!!!!فدای دل کوچیک و مهربونت...من چجوری می تونم ازت تشکر کنم؟؟بدبختی اینه که زبونم هم قاصره!!!!تموم وجودم مال توئه...خیلی دوستت دارم مادرم....
وقتی بچه بودم این شکلی بودم: چشم هایی به درشتی کاسه و موهایی شلخته و پریشون!!درست شبیه این نقاشی!!فقط لباسهام پاره نبود!!من محبوبم!آره جانم!!هم محبوبه هستم هم دوست داشتنی!یه دختر اردی بهشتی که مینویسه از خاطرات امروز و دیروزش!
